تفاوت‌های تیپ‌ها و مدل‌های رنو ال۹۰ (تندر۹۰) چیست؟

ال۹۰: از خودرویی اقتصادی تا محصولی گران‌قیمت در ایران

رنو ال۹۰، که در بازارهای جهانی با نام داچیا لوگان شناخته می‌شود، در ابتدا با هدف ارائه یک خودروی اقتصادی و بادوام برای اقشار کم‌درآمد و جایگزینی برای خودروهایی نظیر پیکان و پراید وارد بازار ایران شد. این خودرو، که در سال ۲۰۰۴ برای بازارهای در حال توسعه طراحی شده بود، قرار بود با قطعات ارزان، کیفیت ساخت بالا و استهلاک پایین، نیازهای حمل‌ونقل عمومی را برآورده سازد.

به گزارش خودرو۴۵، برخلاف انتظار اولیه که ظاهر ساده و جعبه‌ای ال۹۰ چندان موردپسند نبود، این خودرو به مرور زمان و با اثبات کیفیت فنی و دوام بالای خود، به یکی از محبوب‌ترین محصولات بازار ایران تبدیل شد. این محبوبیت به حدی رسید که قیمت آن در سال‌های بعد افزایش چشمگیری یافت و از یک خودروی اقتصادی، به یکی از گران‌ترین خودروهای تولید داخل تبدیل گشت.

تیپ‌های مختلف ال۹۰ در بازار ایران

رنو ال۹۰ از سال ۱۳۸۶ در تیپ‌های گوناگون توسط ایران خودرو و پارس خودرو به بازار عرضه شد و تولید برخی از مدل‌های آن تا سال ۱۳۹۹ ادامه داشت. در ادامه به معرفی و بررسی این تیپ‌ها می‌پردازیم:

رنو ال۹۰ تیپ E0: ساده‌ترین نسخه

تیپ E0، ابتدایی‌ترین و ارزان‌ترین مدل ال۹۰ بود که به دلیل فقدان امکانات اولیه مانند کولر، فرمان هیدرولیک و کیسه هوای سرنشین، با استقبال کمی روبرو شد و نهایتاً در سال ۱۳۹۰ از خط تولید خارج گردید.

از نظر فنی، این مدل با موتور ۱.۶ لیتری ۴ سیلندر K4M با قدرت ۱۰۵ اسب بخار و گشتاور ۱۴۰ نیوتن‌متر، و گیربکس ۵ سرعته دستی، تفاوتی با سایر مدل‌ها نداشت. شتاب صفر تا صد آن ۱۰.۲ ثانیه و مصرف سوخت ترکیبی آن ۶.۹ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر بود. ظاهر آن با رینگ‌های فولادی بدون قالپاق و سپرهای تیره، بسیار ساده به نظر می‌رسید و فاقد امکاناتی نظیر قفل مرکزی ریموت‌دار و ترمز ضد قفل بود.

رنو ال۹۰ تیپ E1: بهبودیافته اما محدود

تیپ E1، نسخه‌ای کمی بهبودیافته‌تر از E0 بود که تا سال ۱۳۹۲ تولید می‌شد. این مدل نیز از همان مشخصات فنی موتور و گیربکس بهره می‌برد، اما امکاناتی نظیر شیشه‌بالابر برقی جلو، کولر، فرمان هیدرولیک و ترمز ضد قفل ABS به آن اضافه شده بود.

در بخش ظاهری، E1 با قالپاق‌های پلاستیکی و سپرهای دورنگ، کمی زیباتر از E0 به نظر می‌رسید، اما همچنان فاقد سی‌دی‌پلیر و شیشه‌بالابر برقی عقب بود.

رنو تندر۹۰ E2: فول‌آپشن دستی

تندر۹۰ E2، به عنوان کامل‌ترین تیپ دستی ال۹۰ در ایران شناخته می‌شود. این مدل نیز از همان پیشرانه ۱.۶ لیتری با ۱۰۵ اسب بخار قدرت و ۱۴۰ نیوتن‌متر گشتاور استفاده می‌کرد.

یکی از مهم‌ترین تغییرات در نسخه‌های تولید شده پس از سال ۱۳۹۶، استفاده از گیربکس JHQ با مکانیزم هیدرولیکی کلاچ بود که مشکل پارگی گردگیر پلوس و نشت روغن گیربکس را برطرف کرد. E2 علاوه بر امکانات E1، به شیشه‌بالابر برقی عقب، رینگ آلومینیومی، سیستم توزیع الکترونیکی نیروی ترمز (EBD)، سیستم صوتی با ۴ اسپیکر و تنظیم برقی آینه‌های جانبی مجهز بود.

این تیپ همچنین امکان نصب تجهیزات سفارشی مانند سنسور پارک عقب، نمایشگر لمسی مالتی‌مدیا و دوربین عقب را فراهم می‌کرد.

پارس تندر: فیس‌لیفت ایرانی

پارس تندر، نسخه ایرانیزه‌شده ال۹۰ بود که از سال ۱۳۹۱ توسط پارس خودرو تولید شد. این مدل از نظر فنی و امکانات مشابه تندر۹۰ E2 بود، اما تغییراتی در ظاهر عقب خودرو داشت.

تغییراتی نظیر چراغ‌های عقب دوتکه، انتقال جای پلاک به درب صندوق و طراحی مجدد سپر عقب، از مهم‌ترین تفاوت‌های ظاهری پارس تندر با ال۹۰ معمولی بود. این مدل نیز از اواسط سال ۱۳۹۶ به گیربکس JHQ و از مدل ۱۳۹۷ به سیستم مالتی‌مدیا سفارشی مجهز شد.

تندر۹۰ اتوماتیک: راحتی رانندگی

تندر۹۰ اتوماتیک، که در سال ۱۳۹۲ توسط ایران خودرو عرضه شد، از نظر موتوری تفاوتی با نسخه E2 نداشت، اما به گیربکس ۴ سرعته اتوماتیک AL4 مجهز بود. این گیربکس با خودروهایی نظیر پژو ۲۰۶ و رنو ساندرو مشترک است.

افزایش وزن به ۱۱۵۵ کیلوگرم و کاهش شتاب صفر تا صد به ۱۱.۷ ثانیه، از نکات منفی این مدل بود. همچنین، مصرف سوخت آن به ۸.۳ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر افزایش یافت. با این حال، راحتی رانندگی در ترافیک شهری، مزیت اصلی این نسخه محسوب می‌شد. امکانات سفارشی نظیر کروز کنترل و نمایشگر مالتی‌مدیا نیز برای آن قابل نصب بود.

تندر پلاس: اوج زیبایی و امکانات

تندر پلاس، که از سال ۱۳۹۶ توسط ایران خودرو عرضه شد، فیس‌لیفتی کامل‌تر از ال۹۰ بود. این مدل با تغییراتی در جلوپنجره، نمای عقب، اضافه شدن باله کوچک روی درب صندوق و همرنگ شدن دستگیره‌ها و سپرها با بدنه، ظاهری زیباتر و لوکس‌تر پیدا کرد. طراحی داخلی و غربیلک فرمان نیز دستخوش تغییر شد و به ساندرو شباهت یافت.

تندر پلاس در دو نسخه دستی (با گیربکس JHQ) و اتوماتیک عرضه شد و تولید آن تا سال ۱۳۹۹، پیش از خروج رنو از ایران به دلیل تحریم‌ها، ادامه داشت.

مشخصات فنی و امکانات

در مجموع، تمامی مدل‌های ال۹۰ به جز در بخش گیربکس، از یک موتور ۱.۶ لیتری ۴ سیلندر تنفس طبیعی با قدرت ۱۰۵ اسب بخار و گشتاور ۱۴۰ نیوتن‌متر بهره می‌برند. تفاوت اصلی در امکانات رفاهی و ایمنی بین تیپ‌های مختلف است.

ال۹۰ به دلیل ماهیت اقتصادی خود، از ابتدا در زمینه آپشن و امکانات رفاهی در سطح پایینی قرار داشت، اما تندر پلاس اتوماتیک، فول‌آپشن‌ترین مدل این خانواده محسوب می‌شود.

نتیجه‌گیری

رنو ال۹۰، با وجود سادگی اولیه، به دلیل دوام فنی بالا، استهلاک پایین، کابین و صندوق عقب جادار، به سرعت در بازار ایران محبوب شد. این خودرو، انتخابی ایده‌آل برای خانواده‌ها بود که به دنبال یک وسیله نقلیه کاربردی و قابل اعتماد می‌گشتند.

با این حال، تحریم‌ها و خروج رنو از ایران، به تولید این خودرو در سال ۱۳۹۹ پایان داد. امروزه، ال۹۰ همچنان در بازار دست دوم ایران محبوبیت خود را حفظ کرده و قیمت آن در بازه ۹۰۰ میلیون تا ۱.۳ میلیارد تومان، بسته به سال تولید و تیپ، قرار می‌گیرد.