زنگ خطر بی‌آبی در پایتخت: ۷۰ درصد ظرفیت سدهای تهران خالی است/از این تاریخ منتظر جیره بندی آب باشید!

بحران آب در تهران؛ ۷۰ درصد سدها خالی از آب

پایتخت ایران، تهران، این روزها با واقعیتی تلخ و نگران‌کننده دست و پنجه نرم می‌کند؛ بحران کم‌آبی که ابعاد آن روز به روز جدی‌تر می‌شود. بررسی‌های اخیر از وضعیت سدهای پنج‌گانه تامین‌کننده آب شرب و کشاورزی این کلان‌شهر، از کاهش شدید ذخایر آبی حکایت دارد و زنگ خطر را برای ساکنان آن به صدا درآورده است.

به گزارش ایلنا، تا تاریخ ۲۹ تیر ماه سال آبی ۱۴۰۵-۱۴۰۴، مجموع موجودی آب در سدهای تهران به ۵۶۷ میلیون متر مکعب رسیده است. این رقم در مقایسه با میانگین بلندمدت ۸۱۰ میلیون متر مکعبی در همین بازه زمانی، نشان‌دهنده کاهش ۲۴۳ میلیون متر مکعبی است که خود گواهی بر وضعیت بحرانی موجود است. این کاهش چشمگیر، تنها ۳۰ درصد از ظرفیت کل سدها را پر نگه داشته و ۷۰ درصد باقی‌مانده آن‌ها خالی است.

کاهش ۳۶ درصدی بارندگی‌ها و تشدید خشکسالی

یکی از دلایل اصلی این وضعیت نگران‌کننده، کاهش شدید بارندگی‌ها در سال آبی جاری است. رصد بارش‌ها نشان می‌دهد که تا ۲۹ تیر ماه، تهران تنها ۱۷۳.۷ میلیمتر بارندگی داشته است. این میزان در مقایسه با متوسط بلندمدت ۲۷۱.۳ میلیمتر، کاهشی معادل ۳۶ درصد را نشان می‌دهد. این ارقام به وضوح بیانگر تداوم خشکسالی و تشدید بحران آب در منطقه است.

درصد تحقق بارش نسبت به نرمال تنها ۶۴ درصد بوده که این آمار نیز بر وخامت اوضاع می‌افزاید. این کسری نگران‌کننده منابع آبی، هشداری جدی برای مدیریت منابع آب در پایتخت محسوب می‌شود و نیاز به راهکارهای فوری و پایدار را بیش از پیش نمایان می‌سازد.

تهران تشنه‌تر از همیشه؛ پیامدهای توسعه شتاب‌زده

تداوم خشکسالی و کاهش بارندگی‌ها، تنها بخشی از پازل پیچیده بحران آب تهران است. واقعیت این است که پایتخت در محاصره ساخت‌وسازهای شتاب‌زده و گسترش بی‌رویه شهری، تشنه‌تر از همیشه به نظر می‌رسد. این توسعه نامتوازن، بارگذاری جمعیتی جدید را به دنبال داشته و عملاً تهران را به سمت استفاده از منابع آبی حوضه‌های همجوار نظیر طالقان سوق داده است.

کارشناسان معتقدند که سیاست‌های فعلی در برخی موارد تنها صورت مسئله را پاک کرده و با تحمیل بارگذاری‌های جدید، حوضه‌های مبدأ را نیز با خطر خشکی مواجه می‌سازد. این رویکرد می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری برای اکوسیستم و منابع آبی کشور در پی داشته باشد و ضرورت بازنگری در سیاست‌های توسعه شهری و مدیریت منابع آب را ایجاب می‌کند.